Chanel, de slavin

Ketikotiamsterdam.nl
Ketikotiamsterdam.nl

Een onprettig begin van een blog. Ik denk eraan om het anders te formuleren; wat minder expliciet uit te drukken, maar dit is al de gecensureerde versie. 1 juli 1863 was de afschaffing van de slavernij in Suriname. 1 juli 2015 ben ik een slavin in Nederland.

1 juli, keti koti. Vandaag horen we in Nederland de afschaffing van de slavernij te vieren. Het is geen nationale vrije dag en ook geen vrije dag voor Surinaamse Nederlanders. Zelf kies ik er elk jaar voor om op deze dag niet te werken. De afschaffing van de slavernij is, naast mijn verjaardag, de meest belangrijke feestdag van het jaar. Het afschaffen van het mishandelen, (seksueel) misbruiken en geestelijk kapotmaken van mijn voorouders.

GeSylvanaSimonst door bakra’s

Over Zwarte Piet, zwartjes en Mitch Henriquez schrijf ik het liefst per onderwerp een volledige blog. Maar dat kan niet, want dan ben je te veel bezig met racisme. Dan plaats je jezelf in een slachtofferrol en zoek je overal racisme in. Dan ben je Sylvana Simons! Ik wilde niet geSylvanaSimonst worden, dus hield ik mijn mond. Tot vandaag.

Vol bewondering kijk ik naar haar tweets. Vol afschuw naar de reacties. Een opvallende reactie kwam van een witte Nederlander, die vond dat Surinamers blanken beledigen met het woord bakra. Little does he know dat ba’kra een samengevoegd woord is: basi fu mi kra – de baas van mijn geest! Surinamers noemen blanken 152 jaar na afschaffing van de slavernij nog steeds de baas van hun geest. En dat zijn ze tot zekere hoogte ook. Ook bij mij.

Lindanieuws.nl

Zwarte Piet, zwartjes en Mitch Henriquez

Als Surinaamse Nederlander voelde ik me nog nooit zo ongewenst in Nederland als in de afgelopen jaren. Zwarte Piet, het ZP-woord, durven een boel Surinaamse Nederlanders niet eens uit te spreken. Hoe durven ze een mening te hebben over een Nederlandse traditie. Een traditie voor de kinderen! Dat velen zich door die traditie onprettig voelen, wil bijna niemand horen.

Zwartjes. Tijdens een speech voor vluchtelingen kan dat zeer denigrerende woord gewoon even tussendoor de revue passeren. En daarover vallen, hoe durf je? Je onderbreekt een prachtig pleidooi toch niet voor een futiliteit? Het zijn toch gewoon zwartjes? Dat is toch helemaal geen naar woord?

IMG_7962“Honderden betogers de straat op om dood Arubaan” tweette Nu.nl. Framing op z’n best. Een kloppende titel zou zijn: Honderden de straat op om te protesteren tegen politiegeweld. Dat dit geweld aan het licht kwam door de dood van Mitch Henriquez (die dode Arubaan) en de schuld van de politie, kon in de body aan bod komen. Sowieso merkwaardig dat pas na het protest zijn dood nieuwswaardig was.

Chanel 2.0

Drie korte alinea’s, meer durf ik er niet over kwijt. De blanke is nog steeds de baas van mijn geest. Dit uit zich in twee versies van mezelf:

In voornamelijk blanke gezelschappen en online ben ik de Standaardnederlands (voorheen ABN) sprekende Chanel. Waarvan je eigenlijk alleen maar doorhebt dat ze van Surinaamse afkomst is door haar huidskleur en de liefde waarmee ze over Suriname praat. De Chanel die, bij haar ene baan, braaf meeluistert naar de klassieke muziek van haar collega en Billie Holiday draait wanneer zij de muziek mag uitkiezen. De Chanel die haar tweets over racisme en Zwarte Piet wist; bang om geSylvanaSimonst te worden en zo potentiële zakelijke contacten mis te lopen. De Chanel die bij haar andere baan amper durft mee te knikken met de rapmuziek van haar mannelijke, blanke collega: I love bad bitches that’s my fucking problem.

Thuis en tussen mijn vrienden ben ik volledig mezelf, de nog steeds Standaardnederlandse sprekende Chanel waarvan haar vriendin haar soms vraagt: praat hood (straattaal) met me, even hood met me. Die Chanel die vrijuit praat over hoe verdrietig ze eigenlijk is, omdat ze niet overal volledig zichzelf kan zijn. De Chanel die zich niet hoeft in te houden wanneer een blanke een donker persoon een neger noemt, puur omdat hij simpelweg niet weet dat dit beledigend en kwetsend is.

Donkere mensen on display

black_girl_by_whitesDe afschaffing van de slavernij is is 152 jaar geleden en mijn geest, die is nog steeds van de blanke. Ik ben een slaaf in een maatschappij waar ik als donkere vrouw alleen in een tijdschrift kom als niggabitch, of als exotisch dier met een fat ass in de safari-issue. Was ik een man, dan  had in 2011 nog de kans om als luie neger op date te gaan met een VIVA-lezeres. Dit jaar zouden ze mij respectvoller beschrijven, als donkere man met alle lichamelijke (lees seksuele vooroordelen) included.

Op de redactie van een tijdschrift lijk ik als donkere vrouw al helemaal niet welkom. Of jawel, maar dan alleen als ik een BN’er ben en de reputatie van het blad kan redden. Gevalletje crisis- en reputatiemanagement.

1 juli 1863 was de afschaffing van de slavernij in Suriname. 1 juli 2015 ben ik een slavin in een samenleving waar “blank gedrag” de norm is. Wanneer breken we deze ketenen?

 

 

Chanel Lodik

 

5 REACTIES
  • nallie
    Beantwoorden

    Diep! Eerlijk! De pijnlijke realiteit…zucht

  • Xaviera
    Beantwoorden

    Hear hear!

  • Margo
    Beantwoorden

    Mooi geschreven Chanel. Het komt echt binnen. Wat kunnen we in godsnaam aan deze situatie doen? Verschrikkelijk dat dat de 21e eeuw nog steeds speelt. Hoe is dat mogelijk? Pff.

  • W
    Beantwoorden

    Zo goed geschreven schat, ben trots op je. Alles is zo precies waar, dat t gewoon belachelijk is eigenlijk in deze tijd. Je wilt bijna als tegenreactie op al die domme “ga terug naar je eigen land” opmerkingen bijna hele verkeerde dingen zeggen, but they’re not even worth it xx

  • marianglenda
    Beantwoorden

    ? de pijnlijke realiteit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *