You’re in my space

Mijn eerste stuk over diversiteit en ik maak het direct gewaagd. Deze blog gaat over ruimtes. Wie die ruimte bezit. Wie er toegang toe heeft. En wie die ruimte zou moeten bezetten. Een vrouw in plaats van de zoveelste man. Een persoon van kleur, in plaats van de zoveelste witte persoon.

Zeg nee tegen een man in het panel

Vooral als het een dag is die om vrouwen draait. Een dag die in het leven is geroepen om vrouwen te eren, aangezien dat niet vaak genoeg gebeurt. Tijdens de Vrouw in de media awards 2019 was Arno Peperkoorn één van de sprekers. Deze awards zijn een initiatief van Mediaplatform VIDM.nl en sprekersbureau ZijSpreekt, beiden erg gericht op de zichtbaarheid van vrouwen in de media. Op voordracht van journalisten en voordrachten door het publiek zijn 16 vrouwelijke deskundigen geselecteerd die in aanmerking komen voor een van de twee prijzen.

Arno schreef een column over zijn aanwezigheid als spreker. “Nee zeggen” heet het. In zijn column begint hij met waarom hij “ja” zei en eindigt hij met tal van redenen waarom hij “nee” had moeten zeggen. Toen ik kortgeleden met hem aan tafel zat, vroeg ik waarom hij eigenlijk geen “nee” had gezegd. “Dat staat in de eerste alinea!”

“En ik zei ja. Ik zeg altijd ja als ik gevraagd wordt om te spreken.

Ik vind het namelijk logisch dat ik gevraagd wordt.

Immers: ik heb verstand van media, ben een prima schrijver en kan mooie verhalen vertellen.

Daarbij heb ik, samen met andere, een stichting die zich druk maakt over het gebrek aan inclusiviteit en diversiteit in de media en reclame industrie.”

Hij vindt het logisch dat hij gevraagd wordt. En ergens is dat ook logisch: hij heeft verstand van media, hij is een prima schrijver en hij vertelt hele mooie verhalen. Ook heeft hij samen met anderen stichting Include Now, die zich druk maakt over het gebrek aan inclusiviteit en diversiteit. Maar daarom had hij juist “nee” moeten zeggen.

Het is logisch dat hij gevraagd wordt, maar nog logischer als er een vrouw gevraagd werd die dezelfde competenties heeft als hij.

De zoveelste witte columnist

Een tijd geleden had ik het genoegen om met Madeleijne van Nieuwenhuizen – aka Zeikschrift – een koffie te drinken. We hadden al regelmatig contact via Instagram over alles wat ons stoort in de media en ze was toevallig in Amsterdam. Beiden schoppen we mensen tegen het zere been, gooien we olie op het vuur en nemen we geen blad voor ons keurig gestifte mond.

Over deze strijd voor diversiteit gaf Madeleijne aan dat ze er soms moeite mee heeft. Vooral door haar positie als wit persoon. Want waarom luistert men wel naar mij, terwijl ik niks anders zeg dan al die andere mensen van kleur? En moet ik dan wel naar voren stappen? Of dat overlaten aan een persoon van kleur?

In het geval van de strijd voor diversiteit zeg ik: the more the merrier. Ik ben blij met iedereen die – net als ik – strijd voor diversiteit. Wel is het belangrijk om altijd je privileges te checken en ruimte over te laten voor degenen waarvan je weet dat zij niet dezelfde kansen krijgen als jij.

Sinds deze maand is Madeleijne columnist voor de Vogue. Een geweldige stap die ik als kennis applaudisseer. Maar als ik dan kijk naar het bericht waarmee de nieuwe columnisten zijn aangekondigd, denk ik: drie witte vrouwen. Hoe zit het nu met de diversiteit waar jij voor staat? Heb je dit aangekaart?

De vragen die ik heb, heb ik natuurlijk gesteld.

“Ik vind het ook best lastig om even hier in reacties te reageren omdat het zo’n complex en gelaagd onderwerp is. Mijn hoofdgedachte is echter: JA, vechten voor gelijkheid betekent zeker dat je soms eigen ruimte afstaat of plaats maakt zodat abnormale ongelijkheden concreet aangepakt kunnen worden. In het geval van Vogue heb ik begrepen dat ze specifiek op het gebied van columnisten hier nu mee bezig zijn sinds een maand en volgens mij zit er een nieuwtje aan te komen. Ik weet hier zelf het fijne niet van en kan hier ook geen uitspraken over doen, maar er komt wel iets aan geloof ik.

Ik heb zelf zeker mijn idee (dat het belangrijk is dat er ook mensen van kleur zijn) uit gesproken naar de redactie toe. Ik vind het zelf ook erg jammer dat er geen columnist van kleur bij de introductie van de nieuwe columnisten zat, zelfs als dat nu misschien nog gaat veranderen.

De vraag is wat mij betreft ook: als je voor witte mensen gaat, wie zijn het dan die je ruimte geeft? Waar zijn ze van plan over te schrijven en te denken? Ik snij zelf ongelijkheid in verschillende vormen aan, en heb geen uitsluitend antwoord op de vraag of ik van meer ‘waarde’ geweest was door een aanbod af te slaan (zonder dan overigens ook te weten wie er eventueel op de plek zou komen). Ik kies ervoor voor Vogue te schrijven over thema’s die ik belangrijk vind en probeer ondertussen en daar tijdens te werken aan bewustwordingsprocessen van redacties en het bredere mediapubliek in Nederland. Ik denk dat dat belangrijke potentie heeft qua invloed.

Maar uiteraard blijft het punt staan: wie moeten er beslissingen maken en wie moet verantwoordelijkheid dragen? Wat ik probeer te doen tijdens sprekers en mediadingen (wat allemaal erg nieuw voor me is) is om te vragen: wie zullen er nog meer bij zijn? Waarom niet meer X of Y, of heb je al aan die gedacht? Of ronduit zeggen: dat vind ik niet oke. Voor mijn gevoel kan ik op die manier invloed uitoefenen (zelfs al heeft het niet direct resultaat) die ik niet in afwezigheid in die mate zou kunnen uitoefenen.

Maar het blijft lastig. Vooral zou ik graag meer mensen van kleur echt aan de knoppen willen zien zitten. — Zoals je merkt een beetje een warrige formulering, maar dat is ten dele omdat ik het ethisch probeer te navigeren en daarbij zelf ook aanbump tegen de lastige aspecten hiervan.”

Tot hier en niet verder

Het is iets moeilijks, die strijd voor diversiteit. Het zet je aan het denken: hoe ver kan iemand meestrijden in een strijd die hen niet persoonlijk raakt? Totdat diegene zijn privileges moet opgeven? Dat lijkt namelijk de grens.

In deze gevallen zeg ik: step up. Step up when it matters. Verbeter de (Nederlandse media)wereld en begin bij jezelf. Anders blijft diversiteit bij die ene vrouwelijke spreker tijdens het zoveelste mannenpanel, of die ene gekleurde collega, om je tevreden te stellen.

2 REACTIES
  • Arno
    Beantwoorden

    Geen reactie? We hebben samen zitten praten over de column die ik schreef. En waarom. Citeer wat je wil. Voel en lees vooral wat je wil. Maar zeg niet dat er niet dat er niet gereageerd is.

    1. Chanellodik
      Beantwoorden

      Ook hier een reactie. Tis aangepast om te verhelderen dat jij wel gereageerd hebt (en Madeleijne niet).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *