Over mijn leven

Maandag in Cuba

Vorige week was ik een avondje in Havana tijdens de boeklancering van Zarayda Groenhart’s Bouquet-reeks boekje, Nachten in Havana. Dankzij de salsa muziek, wijn en echte mojito’s Havana rum waande ik me in klein Cuba. Ik heb enorm van mijn avondje uit genoten, maar het hoogtepunt kwam net voor vertrek.
De maandag beginnen in Cuba, wie wil dat niet? Na het werk had ik krap een uurtje om naar huis
te racen, me in een rap tempo om te kleden en door te racen naar Cuba. Althans, naar de
boeklancering van Nachten in Havana, een speciale editie in de Bouquet-reeks, geschreven door
Zarayda Groenhart. Je weet wel, die van Spuiten en Slikken. En ja, de Bouquet-reeks zijn die
romans die je vroeger bij de kassa van de supermarkt aantrof. Speciaal bij de kassa neergelegd
om verveelde huisvrouwen te verlokken tot een impulsaankoop.

Maar goed, terug naar mijn maandag in Cuba:
Aangekomen in het Coengebouw zie ik direct waar ik zijn moet, bij de tafel vol flessen wijn
natuurlijk. Eromheen staat een groepje genodigden. Voorzichtig bewegen ze mee met de
salsamuziek. Zarayda zelf wandelt van groep naar groep en maakt overal een.

Voor de gelegenheid heb ik mijn vriendin meegenomen. Toevallig is zij bevriend met Zarayda’s
bestie, Angelique. Hierdoor lijkt het alsof we een grote vriendinnenkring vormen. Zelfs Zarayda’s
denkt dat we de vriendinnen van haar dochter.

Vanuit mijn linkerooghoek zie ik een mojito-bar met een nogal appetijtelijke barman. Genoeg
redenen om daarheen te snellen. Jezus, wat is dit lekker. En dan heb ik het over de met Havana
rum gemaakte mojito.

“Goedenavond, welkom iedereen!” Zarayda gaat in het middenin de spotlight staan en begint aan
haar speech over het boek. “Nachten in Havana, not your typical Bouquet pocket book. Ik wilde
het anders doen. Geen zoetsappig verhaal over een vrouw in nood die gered moet worden. Nee,
dit verhaal gaat over een power bitch met een succesvolle carrière in de dynamische tv-wereld.
Meer ga ik er niet over verklappen, jullie krijgen het boek allemaal mee.” Voor de rest van de
avond staat op het programma: een korte behind-the-scenes filmpje waarin Ramon Valle de
titelsong voor het boek opneemt “en daarna zetten we het met z’n allen op een zuipen.”

En dat hebben we gedaan, voor zover de maandag dat toelaat. Na mijn tweede Havana rum
mojito is het ineens nóg gezelliger. Vol bewondering staar ik naar het stel dat de dansvloer
domineert met een duizelingwekkende salsa. Zarayda springt ertussenin en geheel natuurlijk
nemen ze haar op in hun dans. Prachtig om te zien.

Wanneer ze zijn uitgedanst en Zarayda haar killer heels weer aanheeft, neemt Angelique haar
mee naar buiten, zodat ik nog wat leuke foto’s kan schieten.

Rond een uur of 7 vinden mijn vriendin en ik het welletjes en willen afscheid. Terwijl ik op
Zarayda afstap, word er zachtjes aan mijn hand getrokken. Voordat ik er erg in heb, sta ik te
dansen met Ramon Valle.

Ondanks de power bitch die ik zelf ook ben – en bovendien een hele kop groter dan Ramon –
weet hij direct de leiding te nemen. Mijn laatste salsa les is alweer meer dan 10 jaar geleden, maar
de basisstappen verleer je gelukkig nooit. “Beautiful! Yes! You are very good at this! You’re
doing great!” Ware het niet voor zijn motiverende woorden, had ik als een hork op de dansvloer
gestaan, overweldigd door het moment. Maar nu voel ik me als een Cubaanse schone die de
sterren van de hemel danst.

Na twee nummers laat hij mijn hand los en vraagt of ik met hem op de foto wil. “I need to show
my sister what kind of beauty Amsterdam brings.” Wie kan daar nou nee tegen zeggen?

Een half uur later dan gepland vertrek ik met een egoboost en een goodiebag vol zomerboeken
naar huis. Ik neem mezelf voor om diezelfde avond in mijn gesigneerd exemplaar van Nachten in
Havana te beginnen. Daar komt natuurlijk niks van terecht, want: ja, ik heb wel wat beters te
doen dan een Bouquet-reeks boekje te lezen. Dit kan vast wel even wachten.

Gisteren nam ik na een week eindelijk de tijd om aan het boek te beginnen. Op de zondagavond is
het altijd fijn om met je verstand op nul weg te dromen in een goed boek. Toch krijg ik weer dat
ik-ben-veel-te-intelligent-voor-bouquet-reeks-boekjes-gevoel. Het is gewoon niet mijn genre.
Maar belofte maakt schuld, ook aan jezelf. Dus ik begin…

en ik stop niet meer!

Tegen al mijn verwachtingen in voel ik me vanaf het begin één met Lara, de hoofdpersoon. Zo
cliché als het klinkt, lijkt het alsof het boek voor mij geschreven is. Oké Nel, het is inmiddels
00.00 u geweest. Je moet echt stoppen met lezen!

Nog één hoofdstuk, dan ga ik echt slapen. Op wonderbaarlijke wijze, ben ik plotseling zes
hoofdstukken verder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *