Communicatie

Mama de social media manager III

Woensdagavond,

Ik zit op de helft van mijn derde week als werkende moeder. Deel II van mijn trilogie+1 blogs is zojuist gepubliceerd. Het leven van een werkende moeder is zo druk, dat ik letterlijk nergens de tijd voor heb. Toch doe ik tien dingen tegelijkertijd. Hoe druk ik het ook heb, jullie hebben elke week recht op een blog. Tijd voor een nieuwe aanpak! Vanaf vandaag ga ik elke avond recappen en een alinea schrijven.

Woensdag, mijn vrije dag!

Half 11 heb ik een gesprek met mijn puber en haar mentor. Daarvóór hoeft ze niet naar school, dus kan zij haar broertje brengen. In de tussentijd bereid ik me mentaal voor. Het zomerse weer stijgt naar mijn bol. Zomerjurkjes en hoge hakken. Yes! Supermooi, hoge hakken, maar ik loop zo traag dat we twee trams missen. We zijn op het nippertje op tijd. Aha, vandaar dat ze steeds laat komt. Ze mag letterlijk geen minuut te laat uit huis. Het gesprek verloopt goed: nog 4 lesweken en dan de tentamenweek. Dit komt goed uit, want ik moet ook beginnen met studeren. Kunnen we dat mooi samen doen.

In de middag doe ik wat werk voor de stichting. In de vooravond werk ik aan mijn blog. Hallo, je moet nog een scenario schrijven. Remember? Ik moet nu kiezen. Of ik blijf achter mijn laptop zitten, zoals elke dag. Of ik ga wat tijd doorbrengen met Jut en Jul. Ik kies voor Jut en Jul.

Photo 21-05-14 19 58 20

 

 

Alles is belangrijk, maar niets is belangrijker dan mijn kids.

 

 

 

 

Eén voor allen, allen voor zichzelf

Vandaag heb ik 20 minuutjes coaching op school, daarna ben ik vrij. Dus niet. Bij gebrek aan een planning ben ik vergeten dat de les van maandag naar donderdag is verzet. In plaats van half 11 in de ochtend, zijn we 2 uur ’s middags vrij.

De coaching voor het project gaat niet lekker. Mijn teamgenoot vindt dat er geen eenheid is in ons team. We zijn een samenstelling van twee aparte teams en dat gaat er niet uit. Daarnaast werkt iedereen apart. Uiteindelijk moet dit één geheel worden. Hoe vervelend ik het ook vind om het op deze manier te horen, moet ik haar gelijk geven. We zijn geen eenheid. Alleen vind ik dat geen probleem. Iedereen is verantwoordelijk genoeg om zijn eigen werk af te maken. Of niet zoals ik.

Na de coaching gaan we samen zitten om van de vier scenario’s één te maken. Wat een werk! Iedereen heeft een eigen mening. Over elke fractie van elke scene wordt gediscussiërd. We zijn het zelden met elkaar eens. Ineens is het tijd voor de volgende les. That’s a wrap for today, morgen weer een dag.

De touwtjes loslaten

Vrijdagochtend en mijn team en ik zijn er nog steeds niet uit. De discussie over het scenario gaat ‘vrolijk’ verder. Ik geef het op. We komen er niet uit. Ik ben er helemaal klaar mee.

Tijdens het reflecteren op mijn eigen doen en laten kom ik al jaren tot dezelfde doelstelling:

Bij het volgende project niet automatisch de positie van projectleider aannemen. Ook zal ik me niet continu bemoeien met de taken van degene die wel projectleider wordt.

Dit is me nooit gelukt. Vandaar dat ik het steeds opnieuw gebruik. Vol trots kan ik zeggen dat het nu eindelijk lukt. Het enige wat ik nodig had, was een baan en twee kinderen. Met andere woorden: andere taken waar ik wél de leiding heb. De rest van mijn vrijdag hoef ik niet meer te piekeren. Wat een opluchting.

Don’t jinx your day off

Het huis is stil. Mijn puber logeert een dagje bij haar oma. Daar ontfermt haar tante zich over haar nieuwe kapsel.

Gisteravond lagen mijn kleinste en ik kwart voor 10 al in bed. En dat op een vrijdagavond! Mijn zaterdag schijnt net zo rustig (lees: saai) te worden. Er hoeft geen corporate story van mijn hand te komen; voor de stichting zijn alle teksten al geschreven; en aan verder schoolwerk denk ik simpelweg niet.

12 uur ga ik hardlopen en daarna met mijn uk naar opa. Dit staat sinds gisteravond al op de planning.

Alsof de duvel ermee speelt krijg ik kwart voor 12 allemaal Appjes binnen. Het buurmeisje vraagt of ik haar kapper wil zijn. “Prima, ik heb wel even. Kom maar na enen.

Ik heb WhatsApp nog niet fatsoenlijk afgesloten, of mijn telefoon gaat over. Of ik tijd heb om vanmiddag actief voor de stichting aan de slag te gaan. Funda vertrekt woensdag en we willen zo veel mogelijk mensen uitnodigen om haar uit te zwaaien. Dit kan ik natuurlijk niet weigeren. “Ik ga nu een uurtje rennen en dan ga ik aan de slag.

6,5 kilometer gerend en daarna gelijk aan het werk. Mijn buurmeisje gaat zitten en ik ga aan de slag. Oordopjes in mijn oor, MacBook gereed en de stijltang heet. Terwijl ik prachtige slagen in haar haar maak, bespreek ik telefonisch wat er vanmiddag gedaan moet worden en noteer ik dat in WordPad. Multi-tasking op z’n best.

Na een uur gaat mijn buurmeisje met een prachtig kapsel de deur uit, is mijn telefonische vergadering afgerond en heb ik een berg nieuwe taken. Let’s get to work. Opa zien we vandaag helaas niet meer.

Sunday no-funday

Elke avond recappen en een alinea schrijven. FAIL! Het idee begon zo goed, maar de uitwerking viel tegen. Een alinea was net te veel werk op een avond. Het werden steekwoorden, zodat ik niet vergat wat de belangrijkste gebeurtenissen van de dag waren. Het resultaat is dat ik op deze zondag, in plaats van rustig te ontbijten met mijn uk, nog steeds uren bezig ben met het schrijven, schrappen, schrijven, schrappen en opnieuw schrijven van deze blog. De MacBook is mijn nieuwe gadget. Waar ik ben, daar is mijn MacBook

Photo 25-05-14 12 47 48

But don’t get it twisted. I love this.

Nog 7 dagen te gaan. Ik ben benieuwd wat ervan terechtkomt. Voor vandaag staat opa op de planning.

Chanel Lodik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *